Pseudo

Pseudo-kaka : Tuvalete gittiğinizde idrak edebileceğiniz olaydır…Aşamalar normal kaka yapma sürecinde olduğu gibi ilerler…”X" bir şekilde kaka yapma ihtiyacını , beyine ulaşan sinyaller eşliğinde fark eder…Tuvalete gidilir ve süreç burada sekteye uğrar…”Pseudo-kaka” veya “Pseudo-kaka yapmak” eylemi burada ortaya çıkar…Aslında insanların kendi kendilerini kandırdıkları ender olaylardan birisidir…Birinci aldanış , kaka yapacağını düşünüp gitmesi ve aslında yapmak istemediğini anlamasıdır..İkinci aldanış ise , “ben salak değilim ki , neden böyle bir işe giriştim bilemiyorum”dur…Normalde hayıflanılır ve insan yine de burada kendini kandırma yolunu seçer…

Pseudo-banyo(a.k.a “Duş”) : İnsanların , “kısa banyo = duştur” söyleminden doğduğunu düşünüyorum bu terimin…İcra edilmesi oldukça kolaydır : saçlar yıkanır ve uzun uzun köpüklenilmez , böylece duş aldığımız sanılır…Aslında yanılgıdır , bana göre banyoya giren bireyin yaptığı her iki eylem de banyodur…Duş tanımını soracak olursanız , bununla ilgili çok bilgim olduğunu söyleyemem…Ama “pseudo-banyo”nun “duş” olduğu konusunda az çok eminim…

Pseudo-mantı : Bu tanıma uyabilecek örneklerden birisi olarak düşündüğüm önermedir…Aslında önerme de değildir ; bizzat , mantının “yalancı” olarak nitelendirildiği bir yemektir…Hamur yerine , makarna kullanılır...Hamurun içindeki et yoksunluğu ise , bir tavada pişirilen kıymayla giderilmeye çalışılır…Yoğurt, her iki yemekte de olmazsa olmaz bir ögedir…Yoğurt belki de "pseudo-mantı"yı gerçek mantı olarak hissetmemizi sağlayan en önemli şeydir…Belki de yanılıyorumdur…Bilemiyorum…

Pseudo-dinleme : Çok sık başvurduğumuz yöntemlerden birisidir bu…Karşıdaki insanı dinleyip de anlamadığımızda veya anlamak istemediğinizde bu yöntem elzemdir…Susarak dinleyenin , konuşana uygun ortam sağladığı söylenebilir…Böylece konuşan kişi , anlatmak istediğini tam anlattığını düşünür ve ona karşı çıkmadığınızı görerek , onun düşüncelerine onay verdiğinizi zannedebilir…Kandırılan , kandıran tarafından kandırılırken , kişi de kendi kendini kandırır aslında…

Pseudo-gülüş : Açıkçası benim sürekli yaptığım veya bunu yapmak zorunda kaldığım eylemdir(öyle hissediyorum)…İçten gülüşün tam tersi bir durumdur…Toplum içine çıkıldığında belli bir gülüş tonu belirlemişsinizdir ve bu monoton bir şekilde devam eder…Kahkaha atmak bir yana , içten gülüşe geçiş çabalarına bile izin vermez bu eylem...Kursağınızda kalır ve karşıdaki bunu hiçbir zaman bilemez…Çünkü o da aynı gülüşü kullandığının bilincindedir…

Pseudo-bakış : “Seni anlıyorum…” bakışıdır…Karşıdakinin gözlerinin içine doğru yapılırsa , inandırıcılık vasfı kazanabilir…Sanılanın aksine , inandırıcılığın ve anlayışın yolu gözün içine bakmaktan geçmez…Doğru sözü söyledikten sonra , uzaya baksan da fark etmez bana göre…Fakat bu, gözlerin içine bakma konusunun ayrı değerlendirilmesi gerekir…”Gözlerimin içine bak” cümlesi , çoğu zaman bir insanın yalan söyleyip söylemediğini anlamakta kullanılabiliyor…”Pseudo-bakış” ise bambaşka bir kavram diye düşünüyorum…

Pseudo-yaşamak : En basit anlamda , yaşadığını sanmaktır…Yaşama anlam yükleyip , yaşamı yaşanabilir kılan detayları sevdiğinizi zannetmektir…

Pseudo-yazar : Bu satırları yazan kişidir , kendisini bir şey zannetmemektedir öte yandan…

Elli

Et yiyemiyor insanımız…İnsanımız dedim çünkü , içinde bulunduğumuz topluluğun salt çoğunluğundan fazlasının bu eylemi gerçekleştirdiğini düşünmüyorum…
Aslında söylemek istediklerimin hepsini aynı anda dile getiremem ama , öncelikli olarak , bir insanın güzel bir şey yiyememesinin benim canımı çok sıktığını söylemem lazım…
Ne demek et yiyemiyor ? Et yiyememek başka bir şeylerin “zaten” habercisi mi ? Evet…
En temel duygulardan yoksun bir biçimde sürdürdüğümüz bu yaşamın neresini katlanılabilir ve çekici buluyorsunuz sorarım size…
Ama o et alamayan insan bu yaşamı , çekilebilir bellemiş yine de…Görmezden gelmek zorunda kalmış…
Ne acıdır : “ben emekliyim ve kırmızı et yemek benim ne haddime” cümlesini duymak…Bana çok hazin geliyor...O insan et yiyemiyor ve biz bunları izliyoruz…
Hangi birimiz de et yerken bunları düşünüyor bilmiyorum…

İçinde bulunduğumuz çağı örnek verip; bu devirde de hala böyle şeyler yaşanabiliyor mu demek aslında popülerliğini kaybetti…Çünkü anlamsızlaşmaya başladı…Bundan bir beş yıl öncesinde de , aynı cümleyi kullanıyorduk şimdi de kullanıyoruz , değişen hiçbir şey yok…
Bence değişmeyen ve sürekli iştigal içinde olduğumuz şeyler bile artık değişmeye başladı…
Demek istediğim şey , insanın onurunun ve vicdanının kaybolmaya yüz tuttuğu değil tam olarak…Demek istediğim bu tür duyguların “çoğu zaman” es geçildiği ve üstünün kapatıldığı(öyle olması gerekmesinin kanıksanması)…

Gelişen , kendini geliştiren , büyüyen , akıl muhakemesinin ilerlediğini zanneden , globalleştiğini ve atılım yaptığını sanan bir çok insan var…Bütün bu duygularla kendi içinde yoğrulurken , farkındalığının da azaldığının farkında değiller…Bu insanların en çok yediği şeylerin başında et gelmesi de,ilginç geliyor bana…
Kendimi , vicdanın sözcüsü olarak görmüyorum , bu vasfı yüklenmenin de çok zor bir şey olduğunu düşünüyorum…Kimi zaman benim de vicdana sığmayan davranışlarım oluyor…
Ama , insanı bıktıran şeylerin olması , bundan sıkılması , şüphesiz onun vicdanıyla alakalı şeyler…

Her şeyin doğru(!) olduğu bir ülkede , et fiyatlarının bu kadar çok olması aslında önemsenmeyecek kadar küçük bir şey(!)…Bütün bu doğruların(!) içerisinde , etin yeri kuşkusuz başları çekmeyecektir…Kuşbaşı otuz tl olmuş , pirzola elli tl olmuş , çoğu kimsenin umrunda olmaz…Ama sonuçta büyüyen ve gelişen bir ülkeyiz , bu tür şeylerin lafının edilmesi çok önemli değil(!)…

İnsanlık olarak-insanlığı geçelim- toplum olarak ; biz , galiba git gide , soyutlandığımız ,yemekten bile zevk almadığımız(alamadığımız) bir yapıya bürünüyoruz…İnsan temel ihtiyaçlarından zevk çıkarmayı bile beceremiyorsa , o zaman diğer şeylerden nasıl zevk çıkaracak ? Yani insan böyle giderse ,en nihayetinde , en basit duyguları bile layığıyla yaşamayı beceremeyecek…

İğneyi kendine çuvaldızı başkasına batır demişler…Kendim, et yemiyor muyum? Evet , “ne yazık ki” ekonomik sınıflara göre ayrıldığımız şu ülkede ,zaman zaman et yiyebilen bir insanım…Bunu yerken bile mütemadiyen cebini düşünen ve bundan zevk alamayan bir insanım…

Hal böyle olunca , kimileri de kalkıp , sen laf edemezsin diyebilir ama bu benim içimden gelen fikirlerin yansıması olduğu için , paylaşmayı son derece samimi buluyorum…
Bunları söylemenin sadece et yiyemeyenlerin işi olduğunu düşünmüyorum…
İleride herkes doğru düzgün et yiyebilir mi bilmiyorum ama , umarım bu yazıyı tekrar okuduğumda , durumlar çok daha farklı olur…

Günlerdir oturup duruyorum…İlk bakışta son derece gereksiz bulunması gereken eylemimi , düşünerek süsledim ben de…Düşündüğüm şey , neden yazmadığım ve artık bundan vazgeçmeli miyim sorusunu sormamdı…Cevap elbette ki “hayır”dı ki siz şuanda bu yazıyı okuyorsunuz…

İnsanın kendisiyle yüzleşme vaktini,uzun süre su yüzü görmedikten sonra zorla banyoya gitmeye benzetiyorum…Bütün sorun zaten suyla buluşana kadar…Gerisi kolay geliyor…Kendinizi eleştirdiğiniz ve “ben”liğiniz dışında ilk kez öbür tarafta olmayı yeğlediğiniz dakikalarda , buz gibi duş suyunun engin denizinde yüzüyorsunuz işte…
Hayatta korktuğum çok az şey vardır , ama kesinlikle “kendimle yüzleşmek” bunlardan birisi değildir…Hal böyle olunca , belli öneriler gündeme geliyor…Bunlardan en bilindik olanı : sahip olduğun benliğinin karşısına geçip ona hesap sormak ; yani : “kendinle yüzleş!” cümlesini hatırlamak oluyor…

Amacım aslına bakılırsa korkumla yüzleşmek de değil…Çünkü insanoğlunun korkusunun üzerine gitmektense , o korkuyla yaşayıp korkmasını daha mantıklı buluyorum…Adı üstüne “korku”…Korkutan bir şeyi sevimli hale getirebilir misiniz ? Hayır…Öyleyse insanlar da buna alışmaya yönelmeli…
Lanet insan ırkına ait olduğunuz için de dediklerime zerre önem vermediğinizi adım gibi biliyorum , o bakımdan sorun yok…

Her neyse ,bu içsel soruşturmam tamamlandığında , biraz daha bataklıktan çıkmış gibi hissettim…Dedim ya , duş aldıktan sonraki o rahatlık buna benzer…Biraz bencil bir yapım olduğu göz önüne alınırsa , tabii ki bu hesaplaşmanın sonuçlarını paylaşmayacağım …

Bir süre sonra yine o bataklığa nasıl batarım , bunun planlarını yapmıyorum…

İkinci bir konu olarak gelmek istediğim nokta : insanın kendisiyle barışık olup olamaması…Bu eğer başarılabiliyorsa güzel bir şeydir , yadırgamıyorum…Benim de inanmak istediğim şeylerden birisi bu insanın kendisiyle barışık olması…
Bunu kafamda değerlendirdim zaten ve yansıyan fikirler de buraya gelmekte zorlanmadı…Yani “uzun süre sonra” zorlanmadı demek daha doğru olur…

Bir paragraf sonra size biraz tüyo vermekte beis görmedim bu hesaplaşma konusuyla ilgili…Evet belki de en mantıklı çıkarım benimle ilgili saçma sapan bir insan olduğum gerçeğidir…Kendimi öyle görüyorum çokça eleştirilsem bile…Belki bu da benim kendimle barışık olma yöntemlerimden birisi olabilir…Her ne kadar kendime haksızlık yapıyormuşum gibi görünsem de beni ayakta tutan yegane şeylerden birisi böyle düşünmemdir…

Her ne kadar saçma sapan düşündüğüm ve bunu hayata geçirdiğim yazılardan birisi olsa da , zaman zaman kendimi hatırlamak için iyi bir seçenek oluşturuyor böyle yazılar…(bir diğeri için bkz. “Absurde”) Normalde bu tarz yazılar yazmam…

Bunun yanı sıra son olarak , yeni açacağım blogtan bahsedeyim…Garip bir blog olacak eminim kendimce bir garip tabiri biçtim...Zaman vermiyorum...







(Bitişi olmadan biten yazı…Ve başlığı da yok)

Dobro

Bana içtenlik bağışla…
Sahip olmadığını düşündüğün,
Ama aramadığın anda birdenbire bulmuş gibi…

Dehlizlerimde saklamaya çalıştığımı,
Çoktan bulduğunu ima edermiş gibi,

Sen kaydırdıkça,
Göz kapaklarının ardındakileri,
Gittikçe dalıyorum…

Sıradan olmalısın,
Öylesin diyorum,
Kendimi kandırıyorum…

Dağılan her bir parçamı,
Toplayamıyorum karşında,
Neyse ki henüz bilmiyorsun,
Ne kadar dağınık olduğumu…

Detaylar,
İçerisinde boğulduğum,
Çekip çıkarabileceğini,
Bilemediğim,
Bu deniz…
Daha ne kadar yakabilir
Bedenimi?

Kısacık ve ansızındı
O his,
Bağlayan
Bütün kanılarımı…

Ama olsun
Yine de,

Bilmemek ne hoş,
Adını…

Hep Yek

İnsanın monotonluğa katlanmasının birincil nedeni olarak ona alışmasını örnek gösterebiliriz...Alışması ,her nasılsa insan hergün yaptığı şeyleri sorgulamadan (ki buna gerçekten ihtiyaç duymuyor) gerçekleşiyor...Sözüm ona insanlar buna bilinç adını veriyor...Bu yanlıştır...
Aslında insan doğası gereği midir bilinmez ama,bilinçsiz bir varlık olduğunu anlayamaz...İnsan, aynı şeyleri yapmaktan usanmayan bir varlık olarak , sahip olduğu monotonluk denizinde yüzer durur...Bu nedenle bilincin övündüğü "birşeyleri yapıyorum" varsayımı da yanlıştır...Çünkü yaptığı şeyler yine aynı kapıya çıkacaktır...

Bir insanı ele alalım , her gün işine gidiyor ve akşam gelip yemeğini yiyip uyuyor...Bu insanın yaşamı monotondur...
Bunun yanısıra bir de araya sürprizler sıkıştırdığını sanan insan vardır...İşte bunun da adı "sürprizlik monotonluğu"dur...Çünkü sürpriz yapmazsa hayatının monotonluktan kurtulmayacağını düşünür ve ona göre hareket eder...Aslında sürprizlik monotonluğuna çoktan yakalanmış ve alışmıştır...İşte burada bu insanın bilinçsiz olmasından söz etmemiz mümkün değil...

Bilinçle monotonluğun ne alakası var diyebilirsiniz.... Bu tamamen insanın kendinde olmadığını düşündüğü bilinçsizlikle alakalı (yani bilinçsiz olduğu gerçeğini kabullenememe) bir durumdur...

Burada şu soru da gündeme gelebilir : "Bilinçsiz insan da monoton değil midir?" Çok güçlü vurgulamak gerekir ki , bilinçsiz olduğunu kabul etmiş bir insan(bir anlamda kendiyle barışık) , bilinçli olup bilinciyle övünen insandan daha özgürdür ve monoton değildir...Bana kalırsa da doğaçlama yaşamaya çalışmak yerine(ki monotonluğu yenmek adına yapılan nafile davranışlardan birisidir bu) , taklidi bırakıp , kendiyle barışık ve bilinçsiz olmaya çalışırsa insan birşeyler elde ettiğini sanacaktır...Bu duygu onu rahatlatır ki bu da ona yeterlidir...

İnsanın dünyada var olması , neden bu dünyada olduğunu merak etmesi ve cevabını bulamaması onu "yaşam monotonluğu"na itebilir...Ki zaten bunu da bilmek için bilince gerek yoktur...Çünkü cevabını alamadığı şey onun sürekli o soruyu sormasına neden olacaktır...Sürekli aynı soruyu sormanın adı elbette monotonluktur...

Peki insan bu tür düşüncelerden kurtulamaz mı ? İnsan bilinçli olarak yaptığı şeylerden zevk aldığını sanırken yanılır...İşte monotonluğu da bilinciyle yendiğini sanmak bir yanılsamadır...Farkında olmadan belki de monotonluğu yeniyoruz veya ona kapılıp kaybediyoruz...İşte buradaki olması gereken şey ikisinin de birbirine zaman zaman üstünlük sağladığını anlamamızı sağlayan bilinçsizlik durumudur...
Bilinçli insan ise taraf olmaktan yanadır ve hep birisinin galip olmasını ister ve sonunda hep kaybeder...

İnsan monotonluğu sorgulamalı mı ? Sanırım en büyük sorulardan birisi de budur...Yukarda da bahsettiğim gibi insanlar bilinçli olduklarını sandıkları için , monotonluğu da sorguladıklarını sanırlar...Sonuçta içinden çıkılmaz monotonluklarında mutlu mesut yaşarlar...

Kişisel olarak kendimi bilinçli veya bilinçsiz biri olarak kabul etmiyorum...Bu konuda agnostiğimdir...Fakat yine de hep yek bir düzen içinde insan olmamaya çalışma çabalarım devam ediyor...

Rsdio

Hayallerin varlığı...Palavranın dolambaçlı hali...
Kiminin çok fazla hayalleri var , kendine bile yetmeyen...Kiminin hiçbir hayali yok ki kendisi hayal olmuş...Bu döngünün içinde herkes kendine bir pay çıkarır...

İnsanın bir hayali olması sanırım güzel...Kendimizi kandırsak bile , bu davranışın bizi rahatlattığı gerçeğini unutmamak gerekli...Böylesine bir umursamazlık ruhen insanı o kadar hafifletiyor ki...
Sahip olduğun o hayalle bütünleşmeyi istemek , sanki rüyaların gerçek olmasını dilemekle aynı şey...

Ev süpürülürken , süpürgenin uzun borusunun çıkarılıp da , kötürüm bırakıldığı o anlardaki boşlukta süpürgenin kafamı süpürmesini istedim yine...”Evde denemeyiniz” sözüne inat gerçekleştirilen bu eylem , minik de olsa hayalimin bir kısmını gerçekleştirdi...Evet beynim biraz olsun uçmuştu...Süpürgenin ahmak toz toplama kesesi beynimin hücreleriyle oynaştı...Aslında hayallerimle birlikte kepek denilen o illet uzaklaşmıştı benden...*

Hayal diyordum , elbette benim de var hayallerim...Sanırım hayalleri düşünürken bir yandan da onun bir kısmını gerçekleştirmek , o asıl alacağımız hazzın bir kısmını karşıladığı için güzel hissettiriyor...Gerçi bunun da ötesine geçtiğimiz söylenemez...”Benim hayallerim ise şu” dememi beklemeyin , onlar bana kalsın...”Belki” gerçekleştirdiğimde ordan yazıyor olabilirim...

Bir de hayalleriyle iç içe yaşıyormuş izlenimi veren insanlar var...Bu tür insanlara göre bir şeyin peşinde olmak birşeyi yaptığını sanmaktan daha zordur...Bizim de onları takip edip onları örnek almamızı isterler ve bu can sıkıcıdır...Önemsenmemekten doğan bir tür hayali yaşam formu var olduğu için , oradan beslenen parazit gibidir bu insanlar...Siz önemsemezsiniz ve büyürler , şişerler...
Peki bu ne demek , hayalleriyle iç içe yaşamak iyi birşey değil mi ?Buradaki kastım , sürekli bir hayali olduğunu söyleyen fakat bunu gerçekleştirmek için hiçbir şey yapmayan insanlar...Bu insanların hayalin ne olduğundan bile haberlerinin olmadığını düşünüyorum...Bu durumda yüzbin tane hayallerinin olması hiçbir şey ifade etmez...

Benim hayalim vardır ama hiçbir şekilde söylemem...Çünkü söylersem onun saflığını bozmuş olacağımı düşünürüm...
Fikirlerim yine bana kaldığına göre benim size yansıttığım hayal fikri palavranın ta kendisi olabilir...

Bu yazıyı yazan kişinin bir takım hayallerini kimliği meçhul birilerine sattığını bilmeniz herhalde size bir fikir verebilir...

*: Kepeği o kadar sorun etmiyorum , ki genelde kepekliyimdir...

Mutluluk paylaşılmaz...

Evet paylaşılmaz...Lagaluga yaptığımı düşünenleriniz olabilir fakat bunun için gerekçelerim var...Öncelikle bu konu nerden çıktı ondan bahsedeyim...Sevgili ev arkadaşım ki eski ev arkadaşım demeliyim , bir gün karşılıklı mesajlaşma programı sayesinde bir fotoğraf gönderdi ve açılan ekrandaki “fotoğraf paylaşma etkinliği” lafına çok takıldım...Öyle bir takıldım ki sormayın...Konu ilerledi ve “mutluluk paylaşılır mı”ya kadar geldi...Paylaşılır mı paylaşılmaz mı derken geceyi sabahla evlendirdik...

paylaşmak
(-i) 1. Aralarında bölüşmek, pay etmek, üleşmek. 2. mec. Benimsemek, onaylamak:

Uygun görmüş TDK bu anlamı...Neleri paylaşıyoruz(!) ? Konu ne ve konu paydası nedir ? Konu mutluluk...Ne tür mutluluklar bunlar ?

Örneğin X kişisi biriyle evleniyor...Bu o kişi için en mutlu anlardan birisi olmalıdır...Bunun dışında bir de Y kişisi var...Sözüm ona X kişisi evlendiği için Y kişisi mutlu oluyormuş ve bu mutluluğu paylaşıyormuş...Tamamen yanlış...
O kişinin evlenmeden duyduğu mutluluğun aynısını Y kişisi elde edemiyor...O zaman bunun adı paylaşmak olmaz...Bunu bir pasta olarak düşünelim...
Evlilik denen bir pasta var ; bu pastanın ismi mutluluk pastası...Bunu yiyen kişi tamamen birinci tekil şahıstır...Bu pastanın paylaşıldığı filan yok...X kişisi ve Y kişisi aynı kişiyle evlenmediğine göre bu kişiler aynı mutluluğu elde edemiyor , bu yüzden bir paylaşım söz konusu değil...Burdaki duygu nedir bunu az sonra açıklayacağım*...

Bir örnek daha vereyim...Benim bir kız arkadaşım var ve ben onunla birlikte oluyorum , benim için mutlu bir durum...Ama bir başka arkadaşım bu mutluluğumu paylaşmak istiyor...Bu mümkün değil...Çünkü benim o olaydan aldığım mutluluk farklı , o kişinin duyduğu mutluluk farklı(o kişinin duyduğu mutluluk olamaz çünkü çok saçma , düşünsenize arkadaşınız biriyle birlikte oluyor ve mutlu , siz birlikte olmuyorsunuz ve yine de mutlu olmaya çalışıyorsunuz, çok saçma)...Burada aynı duyguyu paylaşmak söz konusu değil...

*Buradaki duygu şudur,kendi çapında saçmalamaktır...
On adet elmanız var ve iki kişisiniz...Beşer beşer paylaşım yapıyorsunuz...Mutluluğunuz var ve bunu bölüp paylaştırmaya çalışıyorsunuz...Aynı mutluluğu alsak sorun yok ama durum öyle değil...
Burada hemen aklınıza şunlar geliyor olabilir...Kardeşim o o anlamda değil , salak mısın , mecazi olarak öyle değildir diyebilirsiniz...Zaten olayı mecazi yönden incelediğimizde de aynı sonuca ulaşırsınız...
Bir başka yorum da şu olabilir , soyut şeyler paylaşılmaz , somut şeyler paylaşılır diyebilirsiniz...

Hemen bilgi örneğini vermeliyim...Bir tura katılıyorsunuz...Olimpos’a bir tur düzenleniyor ve birkaç kişi katılıyorsunuz...Tur rehberi sizi topluyor ve tur hakkında bilgiler veriyor...Buradaki bilgi tabii ki anlayacağınız gibi soyut birşeydir...Rehber sahip olduğu bilgiyi sizlere vererek paylaştırıyor...Hepiniz aynı bilgiyi alıyorsunuz ve bu soyut birşey...
Mesela bir de anne sevgisi var...Bu da sanırım paylaşılabilen duygular arasında biriciklerden(İngilizcesi daha iyi ama ne yapalım : "Unique") bir tanesidir...İki çocuğu olan bir anne elbetteki çocuklarını eşit derecede sevecektir ve bu bir paylaşımdır...

Bu kadar laf ettikten sonra şuna da değinmezsem olmaz...”Senin adına çok sevindim ,mutlu oldum” diye bir laf var...Bunu söylemek için deli olmanız lazım...Bir kişi yine mutlu diyelim , seviniyor...Siz de onun adına bir daha seviniyorsunuz...Bırakın allasen...Bunun adı olsa olsa kendi kendinize saçmasapan sevinmektir...Hiçbir insan başkası adına sevinemez...Sadece kendisi adına sevinebilir...
Evet umarım bu kadar saçmalama yeterli olmuştur...