nertia

Parçalanmış bir ataletle 

kutsanmış, 

eğmiş kafasını bakıyor sarmaldan aşağı 

onu sarmalayan binbir trabzan ile. 

Yorgun gibi ama öfke perçinliyor 

o yorumsuz şevki, 

içinde volkanların patladığı 

gayzerlerin uçsuz bucaksız dolduğu 

nehir dolup taşıyor bensizlikle. 

birden kırağı olup aksa ya diyor hayat 

şöyle bir iki saniye mat 

ağır çekimde gibi gün doğmadan. 

en hoş zaman o zamandır belki de

zamanın içinde zamansız çiy tanesi. 

matem denizi kabarıyor 

vuruyor iskelelerine 

hınca hınç 

ne menem bir şey bu 

atıl okyanusta 

debelenen ben. 

az önceki,

sözcüklerden dökülen 

kırağı. 

sonsuz, engin,

dehşet ve ürpertici.

Bir o kadar da narin 

ve kırılgan.

ve damla oluyor

,doluyor 

gecenin en dibinde,

şafağın 

mabedi.